كه « حضانتِ » مادر طبعاً بيش از پدر است ، از اين‌رو در صورت جدايى آنان ، بر خلاف آن‌چه گفته مىشود كه حضانتِ پسر دو سال ويژه‌ى مادر است و سپس پدر ، و حضانت دختر هفت‌سال به‌عهده‌ى مادر و بعد هم پدر - كتاب و سنّت ، طلاق را موجب جدايى كلى فرزند از حضانت پدر و مادر نمىداند ، درست است كه دختر نياز بيشترى به‌حضانت مادر دارد و پسر كمتر ، ولى اين موجب نمىشود كه فرزندان در دو سالگى يا هفت‌سالگى به‌كلى از مادر گسيخته گردند و هم‌چنان نزد پدرهاشان باشند ، بلكه در هرحال ، هر دوى پدر و مادر اين حق را دارند كه فرزند مشترك خود را به‌طور شايسته ديدار و تربيت نمايند ، بنابراين از نظر حضانتِ در آغوش داشتن ، مادامى كه دختر يا پسر نياز به‌آغوش تنگاتنگ پرورشى دارند نوعاً مادر مقدم است ؛ به‌ويژه در صورتى كه آغوش تربيتى او از جهت محاسن اخلاقى برتر باشد ، و يا اين‌كه پدرى نخواهد يا نتواند حضانت فرزندش را بپذيرد ، بالاخره حضانت ويژه‌ى كسى است كه فرزند در آغوش او نيكوتر پرورده مىشود ؛ و دو سال پسر و هفت سال دختر قاعده‌اى است كه درباره‌ى هريك از پدر و مادر برحسب مصلحت شرعى تبديل‌پذير است تا هر دوى پدر و مادر با داشتن صلاحيت حضانت ، در تربيت فرزندشان سهيم باشند ، مگر در صورت عدم صلاحيت يا استنكاف هريك از آن‌دو كه طبعاً حضانت را به‌ديگرى منتقل مىكند . و در كل همان‌گونه كه در حالت همسرى هر دو همسر در حضانت